Dit hoor ik iemand vragen aan een vrouw die pas haar vader verloren heeft.
Meteen voel ik weer die knoop in mijn maag.
Dit is namelijk ook een veelgestelde vraag sinds het overlijden van mijn vader.
Een mooie vraag die blijk geeft van interesse, van medeleven, van weten dat het moeilijk is om je partner na bijna 55 jaar huwelijk te verliezen.
Een vraag die ik met liefde beantwoord. Want ik ben trots op mijn moeder. Trots op hoe zij de draad weer oppakt na alle tijd samen. Na alle zorgen die ze om en voor mijn vader had.
Trots op hoe zij haar leven op een andere manier vormgeeft. Trots op hoe zij van het leven geniet zoals ook hij deed. En de herinnering aan mijn vader levendig houdt.
Maar ondertussen vraag ik me weleens af: wie vraagt er nog hoe het met mij gaat? Of met mijn broer? Met de kleinkinderen?
Mijn moeder heeft haar partner verloren. Maar ik ben mijn vader verloren. De papa waar ik naar opkeek. Die mij ‘jonaste’ in de woonkamer. Die grapjes maakte. Die me met een touw om mijn buik leerde zwemmen. Die bij al mijn zwemwedstrijden stond. Die mij leerde voor mezelf op te komen. Met een sterk rechtvaardigheidsgevoel. De man die op zoveel manieren alles voor mij betekende. En die is er niet meer. En daar heb ik verdriet van. Maar daar wordt eigenlijk nooit meer naar gevraagd.
Alsof het verlies van een ouder ‘logischer’ is. Minder schrijnend. Minder belangrijk.
Het lijkt soms alsof het verdriet van een volwassen kind erbij hoort. Er minder toe doet.
Maar dat is niet zo. Dat voelt niet zo.
Ik begrijp het wel. Zelf had ik daar eerder ook minder oog voor. Ik weet zeker dat ik ook wel eens gevraagd heb na een overlijden: “Hoe oud was je vader/moeder?”
Alsof dat er wat toe doet! Je bent een ouder kwijt. Het maakt niet uit hoe oud ze zijn. Het is verdrietig en dat doet pijn. En dan is het soms fijn als iemand vraagt hoe het met jou is.
Ook als het al wat langer geleden is.
Dus laten we blijven zien dat verlies iedereen raakt. Ook volwassen kinderen. En dat het verschil maakt als iemand vraagt:
“En hoe is het eigenlijk voor jou, nu je vader er niet meer is?”
Een simpele vraag. Maar van onschatbare waarde. Omdat het erkenning geeft. Aan verdriet. Aan liefde. Aan mij.